.png)
Co to znaczy powielać przykazania i kto te przykazania powiela oraz w jaki sposób?
W języku polskim tak sie tłumaczy i jest to związane z łóżkiem, w innych kulturach będzie to mata, posłanie itp. i tłumaczenie w innych językach będzie brzmiało jako np. "złamanie małżeństwa" więc wiadomo o co chodzi.
Wytłumacz więc jak powinien być odczytywany "ten paragraf" a przy okazji zwróć uwagę na ortografię.
No oczywiście, ze tak.
"łożyć" pochodzi od "łoże" i w skrócie oznacza "kłaść".
jako nastolatka miałam problem z masturbacją. Ale od jakiś 15 lat nie mam do czynienia z tym grzechem, brzydzę się nim. Aż do wczoraj - ale w miarę szybko się opamiętałam. Jednak dziś się obudziłam z ogromnym wstydem. Nie wiem jednak czy mam grzech.. teraz czuję wstręt do siebie i na pewno powiem o tym podczas spowiedzi. Przyjąć to do wiadomości, coraz częściej spotykamy się z ludźmi, którzy są ateistami, deistami, agnostykami. Nic na to nie poradzisz.
Ty nic nie musisz udowadniać i zagłębiać się w jakieś teologiczne dysputy, oczywiście możesz powiedzieć dlaczego wierzysz, co jest dla Ciebie ważne itd..
Bardzo dobre pytanie. Jak najbardziej można opierać się na tym wszystkim co opisałaś. Jeśli masz ukształtowane sumienie przez modlitwę, sakramenty i Słowo Boze to nie musisz ciągle pytać się kogoś, kto jest teologiem.Felis pisze: ↑19 mar 2025, 14:44 Ostatnio wpadłam na dosyć dziwne pytanie tzn. czy w momencie posiadania wątpliwości dot. jakiś poważnych spraw można opierać się na jedynie swoich rozmyślaniach (opartych na doświadczeniu życiowym, własnej wiedzy, intuicji, sumieniu i na prawdopodobieństwie, ale bez siegania bezpośrednio do Katechizmu czy własnie do osoby znającej teologię)
Patrz wyżej. No chyba ze, masz sumienie szerokie jak stodoła. Jak zbyt wąskie to wtedy możesz nabawić się skrupułów.
Napisz to sobie na kartce i naucz się na pamięć.
Jestem w szczęśliwym związku małżeńskim z mężem już blisko 8 lat. Nie mamy jako takich „problemów” , szanujemy się wzajemnie, jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi. Niepokój zaczął się tuż po ślubie, na początku bagatelizowany przez dłuższy czas. Później okazało się że nie możemy mieć dzieci. Przez 3 lata badaliśmy się aż w końcu padła diagnoza po stronie męża. Nie powiem że nie było tak żebym nie pomyślała sobie że z kim innym mogłabym mieć dziecko a z nim nie i żebym nie zwątpiła w związek. Chwilami było mi ciężko ale ostatecznie przetrwaliśmy to i tylko nas umocniło. Jestem pewna że gdyby nie te lata bezskutecznych starań nie bylibyśmy teraz tak zgodnym małżeństwem jak jesteśmy. Również zgodziliśmy się co do tego, że należy spróbować metody in vitro ponieważ ona jako jedyna w naszym przypadku będzie w stanie dać nam potomstwo. I tak się stało że mamy obecnie cudownego synka i mimo tego wszystkiego przez co przeszliśmy i nie było łatwe jesteśmy szczęśliwi. Obecnie oczekujemy córki. Oczywiście ochrzciliśmy synka, mimo że ta droga bardziej oddaliła nas od kościoła zamiast do niego zbliżyć. Moje pytanie brzmi czy rzeczywiście in vitro jest grzechem ciężkim ? Oraz w jakich wypadkach ? Zapytam prosto choć nie oczekuję prostej odpowiedzi Powiem całkowicie szczerze że nie czujemy się oboje w żaden sposób winni że taką decyzję podjęliśmy, nie jest nam z nią źle. Chciałam tylko wiedzieć dlaczego Kościół Katolicki ma do tej procedury oraz osób ją wykonujących taki zły stosunek ? Czy więc in vitro przekreśla u nas szansę tzw dobrej spowiedzi ? Rzeczywiście sprawa nie jest prosta i to nawet dla wielu etyków, którzy nie mają nic wspólnego z chrześcijaństwem.
W telegraficznym skrócie:
Żaden grzech nie przekreśla szans na spowiedź. Tylko od Was zależy, od Waszej duchowej dyspozycji, Waszego nastawienia czy spowiedź będzie dobra czyli ważna.