Modlitwa św. Bernarda

Przyjdź, o Panie Jezu! Zniszcz wszelkie zgorszenie w Twoim królestwie, jakim jest moja dusza,
i panuj w niej, bo masz do tego prawo. Oto zjawia się chciwość i dopomina się o swoje miejsce we mnie; nadętość, i chce mnie opanować;
pycha, i chce być królową;
lubieżność, i woła: tutaj ja rządzę;
ambicja, obmowa, zazdrość, gniew walczą z sobą we mnie,
aby przekonać się, komu oddam pierwszeństwo.

Ze swej strony staram się opierać, ile tylko mogę, walczę,
dopóki tchu mi starczy;
wzywam Cię, Jezu, mój Panie, bronię się dla Ciebie, bo uznaję, że należę do Ciebie.
Pragnę, abyś Ty był moim Bogiem i moim Panem, i wołam: nie mam innego króla prócz Pana Jezusa!
Przyjdź więc, o Panie, rozprosz tych nieprzyjaciół swoją potęgą i króluj we mnie,
boś Ty mój Król i mój Bóg. Amen.

Inne modlitwy:
Modlitwa św. Bernadetty Soubirous
O łaskę pracowitości do św. Benedykta

Bernard z Clairvaux – Życie i działalność wybitnego mistyka średniowiecznego

Bernard z Clairvaux, urodzony w 1090 roku w szlacheckiej rodzinie w Fontaines-lès-Dijon w Burgundii, był jedną z najwybitniejszych postaci XII-wiecznego Kościoła katolickiego. Otrzymawszy staranne wykształcenie w zakresie literatury i teologii, młody Bernard w wieku 22 lat podjął przełomową decyzję o wstąpieniu do zakonu cystersów w Cîteaux, co zapoczątkowało jego niezwykłą drogę duchową.

Przełomowym momentem w jego życiu było założenie opactwa w Clairvaux w 1115 roku, gdzie objął funkcję opata. Pod jego kierownictwem zakon cystersów przeżył okres niezwykłego rozkwitu – w czasie jego życia powstało około 350 nowych klasztorów. Bernard wprowadził szereg reform wzmacniających duchowość i dyscyplinę zakonną, co przyczyniło się do odnowy życia monastycznego w całej średniowiecznej Europie.

Jego wpływy sięgały daleko poza mury klasztorne. Jako ceniony doradca papieży i monarchów, odegrał kluczową rolę w rozwiązaniu schizmy kościelnej w 1130 roku, wspierając papieża Innocentego II. Jego charyzmatyczne kazania przyczyniły się do zorganizowania II wyprawy krzyżowej (1147-1149). Bernard aktywnie zwalczał również herezje, szczególnie znany jest jego spór teologiczny z Piotrem Abelardem.

Spuścizna duchowa i literacka Bernarda jest imponująca. Jako wybitny teolog i mistyk pozostawił po sobie liczne traktaty teologiczne, z których szczególnie cenione są jego komentarze do „Pieśni nad Pieśniami” oraz pisma o miłości Bożej i kontemplacji. Przyczynił się znacząco do rozwoju duchowości maryjnej w Kościele, a jego hymny religijne do dziś są częścią tradycji liturgicznej.

Bernard z Clairvaux zmarł w 1153 roku, a już w 1174 roku został kanonizowany przez papieża Aleksandra III. Jego znaczenie dla Kościoła katolickiego zostało dodatkowo podkreślone w 1830 roku, gdy papież Pius VIII ogłosił go Doktorem Kościoła. Do dziś jest uznawany za jednego z największych mistyków chrześcijańskich i reformatorów życia zakonnego w średniowieczu.

Wpływ Bernarda na średniowieczną teologię, duchowość i kulturę jest nie do przecenienia. Jego głęboka duchowość, połączona z praktycznym zmysłem organizacyjnym i zdolnościami przywódczymi, uczyniła go jedną z najbardziej wpływowych postaci XII wieku. Jego nauki i pisma nadal inspirują kolejne pokolenia wiernych i teologów, stanowiąc żywe świadectwo głębokiej duchowości chrześcijańskiej.