Sław, języku, tajemnicę

Sław języku tajemnicę
Ciała i najdroższej Krwi,
którą jako Łask Krynicę
wylał w czasie ziemskich dni,
Ten, co Matkę miał Dziewicę,
Król narodów godzien czci.

Z Panny czystej narodzony,
posłan zbawić ludzki ród,
gdy po świecie na wsze strony
ziarno słowa rzucił w lud,
wtedy cudem niezgłębionym
zamknął Swej pielgrzymki trud.

W noc ostatnią, przy Wieczerzy,
z tymi, których braćmi zwał,
pełniąc wszystko jak należy,
czego przepis prawny chciał,
sam Dwunastu się powierzył,
i za pokarm z Rąk Swych dał.

Słowem, więc Wcielone Słowo
chleb zamienia w Ciało Swe,
wino Krwią jest Chrystusową,
darmo wzrok to widzieć chce.
Tylko wiara Bożą mową
pewność o tym w serca śle.

Przed tak wielkim Sakramentem
upadajmy wszyscy wraz,
niech przed Nowym Testamentem
starych praw ustąpi czas.
Co dla zmysłów niepojęte,
niech dopełni wiara w nas.

Bogu Ojcu i Synowi
hołd po wszystkie nieśmy dni.
Niech podaje wiek wiekowi
hymn triumfu, dzięki, czci,
a równemu Im Duchowi
niechaj wieczna chwała brzmi.
Amen.

„Sław, języku, tajemnicę”
„Sław, języku, tajemnicę” to klasyczna pieśń eucharystyczna, będąca polskim tłumaczeniem łacińskiego hymnu Pange lingua gloriosi corporis mysterium, napisanego przez św. Tomasza z Akwinu w XIII wieku. Pieśń ta głosi tajemnicę obecności Jezusa Chrystusa w Eucharystii oraz Jego ofiary na krzyżu.

Śpiewana najczęściej podczas adoracji Najświętszego Sakramentu, w Wielki Czwartek oraz podczas procesji eucharystycznych, pieśń wzywa do oddania chwały Chrystusowi – żywemu Bogu obecnemu pod postaciami chleba i wina. Przepełniona teologiczną głębią i modlitewnym tonem, jest wyrazem wiary Kościoła w realną obecność Pana w Sakramencie Ołtarza.

„Sław, języku, tajemnicę” nie tylko przypomina o ustanowieniu Eucharystii, ale również zaprasza do jej głębszego przeżywania i adorowania Chrystusa z wiarą i miłością.